Search

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Najbardziej wartościowe manuskrypty dla ruchu odtwórstwa średniowiecza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Najbardziej wartościowe manuskrypty dla ruchu odtwórstwa średniowiecza. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 11 stycznia 2015

Godzinki księcia de Berry

          Jan książę de Berry był najmłodszym synem Jana Dobrego króla Francji. Urodził się w Vincennes w 1340 roku i otrzymał w darze od ojca Owernię i księstwo Berry. Zajmował się kolekcjonerstwem obrazów, orientalnych klejnotów, ksiąg i starożytnych gemm. Potrafił poświęcić sprawy wagi państwowej aby obejrzeć przywieziony przez kupców manuskrypt lub klejnoty. Był znawcą sztuki i bardzo hojnym mecenasem, na dworze gościł obcych artystów. Pracowali u niego: bracia Limburg, Jacquemart de Hesdin i André Beauneveu. Artyści dzięki kontaktowi z dziełami zgromadzonymi przez księcia de Berry i rywalizację miedzy sobą mieli doskonałe warunki do rozwoju. Niestety w 1415 roku zbiory Jana de Bery z powodu wybuchu wojny z Anglią zostały rozproszone podczas zamieszek wewnętrznych. Zmarł w 1416 roku w Paryżu.

Co  wiadomo o twórcach Godzinek i ich losie:
            „Paul, Jean i Herman [Limburg] przyszli na świat w Geldrii; byli oni siostrzeńcami Malouela, nadwornego malarza książąt burgundzkich. Pod koniec XVI w. Jean i Herman przebywali w Paryżu, ucząc się rzemiosła w warsztacie złotniczym. W 1402 r. Paul i Jean rozpoczęli służbę u Filipa Śmiałego, księcia Burgundii, i podjęli pracę nad kodeksem Bible moralisée (Paryż, Bibliothéque Nationale) – pracę, która przerwała śmierć księcia. Zapewne już ok. 1405 r. znaleźli się na dworze Jana de Berry. Zespół miniatur zdobiący tzw. Piękne Godzinki (Belles Heures du duc de Berry) – bedące obecnie własnością Cloisters Museum w Nowym Jorku – datowany jest na lata 1408 – 1409. Imiona trzech braci pojawiają się w rachunkach dworu w Bourges począwszy od ok. 1408 r. W niektórych dokumentach mowa jest tylko o najstarszym z nich, Paulu, który występował w roli kierownika warsztatu. Prawdopodobnie od 1413 r. pracowali wspólnie nad Godzinkami „bardzo bogatymi” (Trés Riches Heures du duc de Berry). Ten najcenniejszy rękopis świata – odnaleziony i zakupiony w 1856 r. przez księcia d’Aumale – przechowywany jest w Musée Condé w Chantilly[1] pod Paryżem. W 1881 r. historyk Delisle, studiując inwentarz spadku po księciu de Berry, odkrył wzmiankę, która mogła odnosić się wyłącznie do Godzinek z Chantilly i która pozwoliła zidentyfikować twórców miniatur. Dalsze badania wyświetliły sprawę późniejszych losów Trés Riches Heures. Po zgonie Jana de Berry nie ukończony i nie oprawiony rękopis przeszedł w posiadanie jego córki, następnie stał się własnością książąt Sabaudii; wtedy to, ok. 1485 – 1489 r., malarz Jean Colombe uzupełnił brakujące ilustracje. W początkach XVI w. Godzinki należały przypuszczalnie do Małgorzaty Austriackiej; w tym czasie nieznany malarz flamandzki skopiował sceny z „Kalendarza” w Brewiarzu Grimani.”[2]

Budowa rękopisu.
            Manuskrypt zbudowany jest z 206 kart 29 x 21 cm, miniatur i inicjałów. Na początku jest Kalendarz, który zawiera 12 ilustracji, czyli po jednej na każdy miesiąc. Każda posiada formę prostokątną z półkolistą arkadą na górze która zawiera znaki zodiaku, a pod arkadą, na każdej karcie Kalendarza widnieje obraz rydwanu Słońca. Dalej występują ilustracje do psalmów, mszy i modlitwa. Na życzenie księcia de Berry tematy z Pisma Świętego towarzyszom księciu w jego życiu ukazanym na miniaturach. Miniatury z Kalendarza są najpiękniejszym dziełem braci Limburg, gdyż zaczęli nad nimi pracę dopiero po ukończeniu pozostałych miniatur, ukazali tu swój kunszt na najwyższym poziomie. Na miniaturach najważniejszą rolę odgrywa pejzaż, zmieniająca się natura, bracia Limburg chcieli odbiec od tradycji przedstawiania głównie prac miesięcznych, których uwiecznianie zapoczątkowano już w starożytności, a w Francji stały się bardzo popularne już w XIII wieku. Bardzo dużą uwagę poświęcono detalom takim jak: połysk piór ptaków na tle śniegu i oddech człowieka w mroźny dzień w Lutym, a w Lipcu zróżnicować barwę dojrzałego łanu zboża i kłosów już zżętych.[3] Zapoczątkowali niderlandzki realizm, a także uwzględnili późną fazę gotyku, czyli gotyk międzynarodowy charakteryzujący się: intensywne barwy, mnogość złotych akcentów, wyrafinowana linia i kolory, ornamentalność ludzkiej sylwetki, wąskie dłonie.
Styczeń – Dzień Nowego Roku.
Ucztujący książę w wyszywanej złotem, ciemnobłękitnej szacie. Przypisuje się autorstwo tego miesiąca braciom Limburg.
Źródło: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8a/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_Janvier.jpg 
Luty – Zima. Życie codzienne na wsi. Autorstwa braci Limburg.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/02/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_f%C3%A9vrier.jpg
Marzec – Orka, siew i  przycinanie winorośli. Tłem jest jedna z rezydencji księcia de Berry, zamek Lusignan w okolicy Poitou. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7a/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_mars.jpg
Kwiecień – przedstawia scenę zaręczyn wnuczki księcia de Berry Bonne d’Armagnac z księciem Charlesem d’Orléans. Nie wiadomo jaki zamek widać w tle, przypuszcza się że może to być Dourdan lub Pierrefonds. Autorstwo braci Limburg.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c6/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_avril.jpg
Maj – wiosenny festyn. W tle las i w oddali zamek Riom. Autorstwo braci Limburg.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d9/Fr%C3%A8res_Limbourg_-_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_-_mois_de_mai_-_Google_Art_Project.jpg
Czerwiec – sianokosy. W tle zamek królewski w Paryżu i Sainte-Chapelle. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e9/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_juin.jpg
Lipiec – pora strzyżenia owiec i żniw. W tle zamek w Poitiers. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/be/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_juillet.jpg
Sierpień – polowanie. W tle zamek Etampes. Autorstwo braci Limburg.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c5/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_aout.jpg
Wrzesień – winobranie. W tle zamek Saumur. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/72/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_septembre.jpg
Październik – prace polowe. W tle Luwr. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f5/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_octobre.jpg
Listopad – świnie karmione żołędziami. Autorami znaków zodiaku byli bracia Limburg a scenki Jean Colombe.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a5/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_novembre.jpg
Grudzień – polowanie z psami. W tle Vincennes. Nie wiadomo kto jest autorem, gdyż częściowo przypisuje się je również Mistrzowi Cieni, czyli Barthélemy d'Eyck.
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/Les_Tr%C3%A8s_Riches_Heures_du_duc_de_Berry_d%C3%A9cembre.jpg
Anatomia człowieka
Źródło: 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/76/Anatomical_Man.jpg

[1] Strona internetowa Muzeum: http://www.domainedechantilly.com/domaine-de-chantilly/biblioth%C3%A8que-et-archives-ch%C3%A2teau/chefs-doeuvre/tr%C3%A8s-riches-heures-du-duc-de-ber [dostęp: 15. 07.2013]
[2] K. Secomska: Godzinki księcia de Berry. Warszawa 1979.
[3] Ibidem.

środa, 24 grudnia 2014

De Casibus Virorum Illustrium

          De Casibus Virorum Illustrium jest zbiorem 56 biografii sławnych ludzi, spisanych prozą po łacinie przez florenckiego poetę Giovanniego Boccaccio w Certaldo w latach 1355-1374.  Dzieło jest tradycyjnym przykładem klasycznej historiografii i encyklopedią biografii. Zostały spisane dobre i złe losy sławnych ludzi poczynając od biblijnego Adama i Ewy, poprzez mitologicznych, aż do ludzi czasów Giovanniego. Na sztukę pisania autora mieli również wpływ inni poeci jak np. John Lydgate (1370 – 1451), Geoffrey Chaucer (1343 – 25.10.1400) i Laurent de Premierfait (1380 – 1418). De Casibus Virorum Illustrium przez prawie 400 lat był bardziej poczytnym manuskryptem od Decameronu. Zapoczątkowała rozwój nowego gatunku renesansu, biografii moralnej. Celem Boccacci’a było przedstawienie przysłowia „Fortuna kołem się toczy.”, czyli każdego w życiu po chwilach szczęścia i chwały może spotkać czas pecha, upadku, klęski, bieda, choroba itp., niezależnie od zamożności i statusu społecznego. Autor nawołuje, że można temu zapobiec przez słuchanie Boga, gorliwe modlitwy i życie w cnocie.[1]
Manuskrypt przetłumaczony na język francuski, wersja zdigitaliowana: http://www.bl.uk/catalogues/illuminatedmanuscripts/record.asp?MSID=7791&CollID=16&NStart=140505
Faksymile i reprint 1962 rok. Uniwersytet Michigan: http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=mdp.39015008556006;view=thumb;seq=1
Koło fortuny. Wolumin I: folio 1r.
Źródło: 
http://special.lib.gla.ac.uk/images/chaucer/H371_0001r.jpg
Nimrod i Wieża Babel. Wolumin I: folio 5r.
Źródło: 
http://special.lib.gla.ac.uk/images/chaucer/H371_0005r.jpg
Petrarka w widzeniu Boccacci’a. Wolumin II: folio 65r.
Źródło: 
http://special.lib.gla.ac.uk/images/chaucer/H372_0065rwf.jpg
Budowa manuskryptu:
Księga Pierwsza:

v  Adam i Ewa
v  Nimrod
v  Saturn
v  Kadmos, król Teb
v  Jokasta, królowa Teb
v  Thyestes i Atreus
v  Tezeusz, król Aten
v  Priam, król Troi i jego żona Hekuba
v  Agamemnon, król Myken
v  Samson

Księga Druga:

   v  Saul, król Izraela
   v  Rehoboam, król Hebrajczyków
   v  Atalia, król Jerozolimy
   v  List do Hebrajczyków
   v  Dido, królowa Kartaginy
   v  Sardanapalus, król asyryjski
   v  Sedekijasz, król Jerozolimy
   v  Astyages, król Median
   v  Krezus, król Lydian

Księga Trzecia:

   v  Tarquinius Wielki, król Rzymian
   v  Kserkses I, król Persów
   v  Appius Claudius
   v  Alcybiadesa Ateńczyk
   v  Hannibal z Kartaginy
   v  Artakserkses I, król Persów

Księga Czwarta:

   v  Marcus Manlius Capitolinus
   v  Dionizy z Syrakuz
   v  Polikrates, tyran z Samo
   v  Callisthenes, filozof
   v  Alexander Wielki z Egiptu
   v  Darius, król Persów
   v  Eumenes, władca Kapadocji i Paflagonii
   v  Olympiade , królowa Macedonii
   v  Agathocles , król Sycylii
   v  Arsinoe , królowa Macedonii
   v  Pyrrusem , król Egiptu
   v  Arsinoe II, Queen of Crete

Księga Piąta:

   v  Seleukos i Anthiocus, królowie Azji i Syrii
   v  Marcus Atilius Regulus
   v  Syphax, król Numidii
   v  Anthiocus I Wielki, król Azji i Syrii
   v  Hannibal, władca Kartaginy
   v  Nicomedes I, król Bitynii
   v  Perseusz, król Macedonii
   v  Filip V Mecedoński
   v  Aleksander Balas, król Syrii
   v  Demetrius, król Syrii
   v  Alxander II Zabinas, król Syrii
   v  Jugurtha , Król Numidyjczyków

Księga szósta:

   v  Gaius Marius z Arpinum
   v  Kleopatra
   v  Mitrydates, król Pontu
   v  Orodes, król Partii
   v  Gnejusz Pompejusz Magnus
   v  Marcus Tullius Cicero
   v  Marcus Antonius, Triumvirate i Kleopatra

Księga siódma:

   v  Herod Wielki, król żydowski
   v  Tyberiusz Cezar , Gauis Caligula i Valeria Messalina
   v  Nero Claudius Cezar
   v  Aulis Vitellius Cezar

Księga ósma:

   v  Francesco Petrarka, najsłynniejszy włoski pisarz i poeta
   v  Valerian August, cesarz rzymski
   v  Zenobia, królowa imperium Palmyry
   v  Dioklecjan , cesarz rzymski
   v  Maximian Hercules, cesarz Zachodniego Imperium Rzymskiego
   v  Galeriusz Maximianus
   v  Julian Apostata
   v  Radagaisus, król Gotów
   v  Król Artur z Bretonii
      v Rosamunda , królowa Longobardów


[1] http://special.lib.gla.ac.uk/exhibns/chaucer/influences.html [dostęp: 17.07.2013]

czwartek, 6 listopada 2014

De mulieribus claris. Giovanni Boccaccio

          De mulieribus  claris autorstwa Giovanni Boccaccio jest zbiorem biografii mitycznych i sławnych kobiet z Florencji. Został ukończony w 1374 roku. Pierwszy w literaturze Zachodu rękopis opisujący życie kobiet. Boccaccio spisał życie 106 kobiet sławnych, cnotliwych a także i złych, co miało służyć nawoływaniu do poprawy i czerpaniu nauk z życia dobrych niewiast. Manuskrypt miał zachęcić do cnoty i ograniczyć złe postępowanie. W deklaracji autor wspomina, że czerpał inspiracje z dzieła Petrarki De viris Illustribus. Pisał go w Certaldo prawdopodobnie między latem w 1361 roku a latem w 1362 roku, jednakże mógł to być też grudzień 1362 roku. Zadedykował pracę Andrei Acciaioli, Księżnej Altavilli w Neapolu. Do zakończenia 1362 roku nanosił zmiany kontynuując pisanie aż  do swojej śmierci w 1375 roku. Po raz pierwszy swój krótki rękopis zadedykował Joannie I z Neapolu.
            Biografie rozpoczynają się imieniem osoby, następnie rodzice i przodkowie, ranga, pozycja społeczna, a na końcu autor umieścił powód ich sławy i rozgłosu. Boccaccio czerpał informacje z dzieł do których miał dostęp, czyli Valerius Maximus, Gaius Plinius Secundus (Starszy), Titus Livius, Publius Ovidius Naso (Owidiusz), Gaius Suetonius Tranquillus, Caecilius Statius, Publius Vergilius Maro, Lucius Caecilius Firmianus Lactantius, Paulus Orosius i Marek Junianus Justynus.[1]
W Francuskiej Bibliotece Narodowej w internetowej bazie Gallica Bibliothèque Numérique można obejrzeć pełną zdigitalizowaną wersję manuskryptu z 1403 roku.[2]
Pełne tłumaczenie Donato da Casentino z łaciny na język włoski na stronie internetowej: http://www.classicitaliani.it/boccaccio/prosa/claris_donato.htm
Ewa, pierwsza kobieta w Biblii.
Źródło: 
http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b84521932/f22.highres
Erythrea lub Heriphile, Sybilla.
Źródło: 
http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b84521932/f71.highres

Spis biografii kobiet:

  1.      Ewa, pierwsza kobieta w Biblii.
  2.      Semiramis, królowa Asyryjczyków.
  3.      Opis, żona Saturna.
  4.      Juno, bogini królewska.
  5.      Ceres, bogini żniw i królowa Sycylii.
  6.      Minerva.
  7.      Venus, królowa Cypru.
  8.      Isis, królowa i boginii Egiptu.
  9.      Europa, królowa Krety.
  10.  Libia, królowa Libii.
  11.  i 12. Marpesia i Lampedo, królowe Amazonek.
  13.  Thisbe, dziewica babilońska,
  14.  Hypermnestra, królowa Argiwczycy i kapłanka Juno.
  15.  Niobe, królowa Teb.
  16.  Hypsipyle, królowa Lemnos.
  17.  Medea, królowa Kolchidy.
  18.  Arachne z Kolofonu.
  19.  i 20. Orithyia i Antiope, królowe Amazonek.
  21.  Erythrea lub Heriphile, Sybilla.
  22.  Medusa, córka Forkosa.
  23.  Iole, córka króla Aetolian.
  24.  Deianira, żona Herkulesa.
  25.  Jokasta, królowa Teb.
  26.  Almathea lub Deiphebe, Sybilla.
  27.  Nicostrata lub Carmenta, córka króla Ionius.
  28.  Procris, żona Cephalus’a.
  29.  Argia, żona Polincesa i córka króla Adrastus’a.
  30.  Manto, córka Tejrezjasza.
  31.  Żony Minyans.
  32.  Pentesilea, królowa Amazonek.
  33.  Polyxena, córka króla Priama.
  34.  Hecuba, królowa Trojan.
  35.  Cassandra, córka króla Troi Priama.
  36.  Klitajmestra, królowa Myken.
  37.  Helena, żona króla Menelaosa.
  38.  Kirke, córka Słońca.
  39.  Camilla, królowa Volscians.
  40.  Penelopa, żona Ulissesa.
  41.  Lavinia, królowa Laurentum.
  42.  Dido lub Elissa, królowa Kartaginy.
  43.  Nicaula, królowa Etiopii.
  44.  Pamphile, córka Platea.
  45.  Rhea Ilia, Dziewica Westalska.
  46.  Gaia Cyrilla, żona króla Terquinius’a.
  47.  Safona, kobieta z Lesbos i poetka.
  48.  Lucretia, żona Collatinus’a.
  49.  Tamyris, królowa Scythi.
  50.  Leaena, kurtyzana.
  51.  Atalia, królowa Jerozolimy.
  52.  Cloelia, rzymska dziewica.
  53.  Hippo, Greczynka.
  54.  Megullia Dotata.
  55.  Veturia, rzymska matrona.
  56.  Thamyris, córka Micon.
  57.  Artemisia, królowa Caria.
  58.  Verginia, dziewica i córka Virginius’a.
  59.  Eirene, córka Cratinus’a.
  60.  Leontium.
  61.  Olimpia, królowa Macedonii.
  62.  Claudia, Dziewica Westalska.
  63.  Virginia, żona Voluminius’a Lucius’a.
  64.  Flora prostytutka, boginii kwiatów i żona Zephyrus’a.
  65.  Młoda rzymska kobieta.
  66.  Marcia, córka Varro.
  67.  Sulpicia, żona Fulvius’a Flaccus’a.
  68.  Harmonia, córka Gelon’a, syna Hiero II Syracuse’a.
  69.  Busa od Canosa di Puglia.
  70.  Sophonisba, królowa Numidii.
  71.  Theoxena, córka księcia Herodicus’a.
  72.  Berenice, królowa Kapadocji.
  73.  Żona Orgiagon’a w Galacji.
  74.  Tertia Aemilia, żona starszego Africanus’a.
  75.  Dripetrua, królowa Laodice.
  76.  Sempronia, córka Grakchusa.
  77.  Claudia Quinta, kobieta Roman.
  78.  Hypsicratea, królowa Pontu.
  79.  Sempronia, rzymska kobieta.
  80.  Żona z Crimbrians.
  81.  Julia, córka dyktatora Juliusza Cezara.
  82.  Portia, córka Cato Uticensis’a.
  83.  Curia, żona Quintus’a Lucretius’a.
  84.  Hortensja, córka Quintus’a Hortensjusz’a.
  85.  Sulpicia, żona Cruscellio.
  86.  Comificia, poetka.
  87.  Mariamme, królowa Judei.
  88.  Kleopatra, królowa Ediptu.
  89.  Antonia, córka Antoniego.
  90.  Agrypina, żona Germanika.
  91.  Paulina, rzymska kobieta.
  92.  Agrypina, matka cesarza Nerona.
  93.  Epicharis, wolna kobieta.
  94.  Pompeia Paulina, żona Seneki.
  95.  Poppea Sabina, żona Nerona.
  96.  Triaria, żona Lucjusza Vitallius’a.
  97.  Proba, żona Adelphus’a.
  98.  Faustyna Augusta.
  99.  Symiamira, kobieta z Emesa.
  100.   Zenobia, królowa Palmyra.
  101.   Joan, Angielka i Papież.
  102.   Irene, cesarzowa Konstantynopola.
  103.   Gualdrada, panna Florencji.
  104.   Constance, królowa Sycylii.
  105.   Camiola, wdowa Sieny.
  106.   Joanna, królowa Jerozolimy i Sycylii.



[1] G. Amstrong: G. Boccaccio. Famous Women. Tł. V. Brown [online]. Heliotropia 1.1 (2003). [dostęp: 15.07.2013]. World Wide Web: http://www.heliotropia.org/01-01/armstrong.pdf
[2]http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b84521932/f1.image.r=(text:de%20AND%20text:mulieribus%20AND%20text:claris).langFR# [dostęp: 15.07.2013]